*Kael* Wejście do jaskini ziało niczym gardło czekające, by pożreć nas w całości. Staliśmy na krawędzi moment dłużej niż było to konieczne, wszyscy nadsłuchując ciszy napierającej z wewnątrz. Nawet las na zewnątrz zdawał się milknąć, jakby nie chciał mieć nic wspólnego z tym, co żyło pod ziemią. Aethel najeżył się w zakamarkach mojego umysłu, z postawioną sierścią i wysuniętymi pazurami. „Kamień”,