*Elie* Nie uciekliśmy – przynajmniej nie od razu. Dźwięk klucza przekręcanego w zamku był cichy, niemal wahliwy. Ale to wystarczyło. Moje ciało zesztywniało, serce waliło o żebra, jakby chciało przebić kości. Oczy Jaxona spotkały się z moimi, szerokie i pełne naglącej potrzeby. – Czekaj, jeszcze chwilę – syknął. Przycisnęłam dziennik Selene mocno do piersi; skóra oprawy była ciepła od moich dłoni,