Głowa mi pęka, gdy budzę się zamroczona na dźwięk klikania, wracają we fragmentarycznych wspomnieniach z zeszłej nocy: to, jak jego dłonie dotykały i pieściły moją skórę, jego usta wszędzie, smakujące mnie i pożerające. Gorąc uderza mi do twarzy, a ja przewracam się na hotelowym łóżku, modląc się, bym nie przeleciała właśnie wroga mojego ojca, choć pulsujący ból między udami wyraźnie o tym świadczy. Wpatruję się w sufit. Mam sucho w ustach, gdy wracają do mnie wydarzenia z poprzedniej nocy. Natychmiast żałuję tej głupiej decyzji i mojego marnego wyboru. Klik. Klik. Klik. Znowu ten dźwięk. Przewracając się, zauważam mojego przeznaczonego stojącego w samych bokserkach. Moje oczy wędrują po jego mięśniach brzucha, aż do głębokiego wcięcia w kształcie litery V, zanim spoglądam na niego. Moja wilczyca porusza się, budząc się we mnie, i rzuca się do przodu razem ze mną, pożerając wzrokiem naszego przeznaczonego. Sebastian uśmiecha się półgębkiem, a ja wiem, że potrafi ją wyczuć, tak jak ja czułam zeszłej nocy, gdy jego wilk wychodził na zewnątrz. Podchodzi do łóżka, zatrzymując się na jego krawędzi z telefonem w dłoni, a ja przyglądam mu się podejrzliwie. Czy on właśnie robił mi nagie zdjęcia? – Co ty robisz? – jęczę, siadając, by zaraz znów opaść, przez co mój ból głowy staje się dziesięciokrotnie gorszy. Boli mnie każda część ciała, szczególnie między nogami. Z wysiłkiem zmuszam się do siadu i rozglądam się czujnie. – Jak ma na imię twoja wilczyca? – pyta, a ona ożywia się na jego zainteresowanie. Warczę na niego. – Nie twój interes. Jeży się na mój ton, gdy rozglądam się dookoła, znajdując moje ubrania rozrzucone na podłodze, i wtedy przychodzi mi do głowy kolejna myśl. – Użyłeś zabezpieczenia? – pytam, zerkając na niego. – Nie, powiedziałaś, że bierzesz pigułki. – Wzrusza ramionami, obojętnie, podczas gdy ja próbuję przypomnieć sobie tę sytuację. – Lepiej, żebyś mnie niczym nie zaraził – rzucam wściekle, zła na niego i na samą siebie za to, że byłam tak nieostrożna. – Ej, wyluzuj. Jestem czysty – mówi Alfa, opadając na brzeg łóżka z telefonem w dłoni. Czołga się po łóżku w stronę wezgłowia. Pociąga mnie ku sobie, sprawiając, że piszczę, gdy zderzam się z jego twardą klatką piersiową. Jego telefon robi nam wspólne zdjęcie, a ja odpycham się od jego klatki. – Co robisz? Daj mi to! – warczę, sięgając po jego telefon. Odsuwa go ode mnie i unosi brew. – Usuń to i te inne, które słyszałam, jak robisz – żądam. Sebastian warczy na mnie, ale ja odwarkuję mu, siadając okrakiem na jego biodrach, by wyrwać mu telefon z dłoni, gdy on próbuje trzymać go poza moim zasięgiem. Dźgam ekran palcem, ale okazuje się, że go zablokował. – Podaj mi hasło. Natychmiast, Sebastian! – Panikuję. Jeśli to zdjęcie wycieknie, ojciec mnie zamorduje. – Trochę za wcześnie w naszym związku na sprawdzanie mojego telefonu, nie sądzisz? Czy te całe akcje ze zwichrowaną psychicznie dziewczyną nie zaczynają się co najmniej po kilku miesiącach? – Śmieje się. – Hasło. Już – powtarzam. Sebastian wzdycha i unosi palec wskazujący, a ja wpatruję się w niego przez kilka sekund, po czym spoglądam na tył telefonu, by odkryć, że jest odblokowywany odciskiem palca. Przykładam telefon do jego palca, podczas gdy on obserwuje mnie z uśmieszkiem. Przesuwam palcem po jego rolce z aparatu, usuwając zdjęcia, i warczę, gdy odkrywam, że robił mi zdjęcia, gdy spałam naga. – Dlaczego tak się denerwujesz? Jestem twoim przeznaczonym – mruczy, przesuwając palcami w górę mojego uda. Uderzam go w dłoń, ale on tylko się śmieje, chwytając mnie za biodra i zsuwając mnie niżej, tak że siedzę prosto na jego kroczu. – Masz w ogóle pojęcie, kim jestem? – pytam go. Drapie się po brodzie, przez sekundę wydając się zamyślonym, zanim się uśmiecha. – Tak, Victoria Vance. Doskonale wiem, czyją jesteś córką – odpowiada. – I nie masz z tym problemu? – pytam, lekko wstrząśnięta. – Nie, ale nie mogę się doczekać, by zobaczyć wyraz twarzy twojego ojca, kiedy dowie się, że pieprzyłem jego córkę, aż krzyczała moje imię i błagała o więcej – drwi. Moja dłoń spotyka się z jego twarzą, a uderzenie sprawia, że piecze mnie skóra. On pociera swój policzek z drwiącym uśmiechem na ustach. – Ośmiel się tylko wspomnieć komukolwiek o zeszłej nocy, a pożałujesz tego, Sebastianie. Śmieje się, wyciągając do mnie rękę. Siada, zanim zdążę z niego zejść, potem wykonuje przewrót, zmuszając mnie, bym znalazła się pod nim, i ociera się o mnie biodrami. – To brzmi raczej jak wyzwanie, Victorio. A jednak nie sądzę, bym kiedykolwiek żałował pieprzenia się z tobą. A twój ojciec? Nie ma nic do gadania w kwestii tego, co robię z moją przeznaczoną – mówi, ocierając się o mnie biodrami. Odwracam od niego twarz, gdy pochyla się, by mnie pocałować, skupiając się z powrotem na telefonie w mojej dłoni. Szybko usuwam zdjęcia, upewniając się dwukrotnie, że się ich pozbyłam, jednocześnie starając się zignorować, jak bardzo moje ciało jest gorące i mrowiące od tego, że jest wciśnięty między moje uda. – Nikt nie jest w stanie walczyć z więzią przeznaczenia, więc dlaczego udajesz, że to na ciebie nie działa? – pyta, zanurzając twarz w mojej szyi. Wdycha mój zapach i jęczy sprośnie. Moja wilczyca mruczy głośno jak cholerna piła łańcuchowa w mojej głowie. Rzucam jego telefon na łóżko, przyciągając brodę do klatki, żeby nie mógł dosięgnąć mojego nienaznaczonego ciała. Naciskam na jego klatkę piersiową. – Złaź. Natychmiast. Zanim cię do tego zmuszę – ostrzegam go. Ani drgnie, a ja próbuję go zepchnąć, ale on łapie oba moje nadgarstki w dłonie, pchając je nad moją głowę, po czym trzyma je w jednej ze swoich. Jego druga dłoń ściska moją pierś, po czym przesuwa kciukiem po moim sutku, sprawiając, że twardnieje. Zaciskam zęby i piorunuję go wzrokiem. – Walcz z tym, ile chcesz, Victorio. To nie zmieni faktu, że jestem twoim przeznaczonym. I z pewnością nie powstrzyma mnie przed zgłoszeniem do ciebie praw – mówi, pochylając się i zakrywając moje usta swoimi.