Victoria Kiedy po skończonej pracy wjeżdżam na podjazd, widzę mojego młodszego brata grającego na trawie w piłkę. Miałam spotkać się z Chloe na treningu, ale teraz rozważam odwołanie go, bo przez cały dzień czułam się potwornie chora. Zazwyczaj po treningu wyjeżdżamy za miasto, żeby spotkać się z Julianem. Wzdycham, bo bardzo chcę się z nim zobaczyć; nie widziałam go od tygodnia. Dopadł mnie jakiś ostry wirus żołądkowy, przez który od paru dni biegam do toalety, by zwrócić zawartość żołądka. Kiedy wysiadam z samochodu, Leo podbiega do mnie i obejmuje mnie w pasie. Czochram mu włosy, a on rozplata swoje małe rączki i spogląda na mnie z dołu. – Chodź się ze mną pobawić, Victorio – marudzi, chwytając mnie za rękę i ciągnąc w stronę trawy. – Muszę się przygotować na spotkanie z Chloe. I nie czuję się zbyt dobrze. – Proszę, proszę, tylko dwadzieścia minut – wydyma wargi, a ja przewracam oczami i wzdycham. – Dobrze. Dwadzieścia minut i to wszystko – mówię, rzucając torebkę na schodek. Zrzucam szpilki i już mam ruszyć za nim, gdy drzwi frontowe otwierają się z hukiem. – Victoria! – ryczy mój ojciec, aż podskakuję. Zerkam na niego przez ramię. – Do mojego gabinetu. Natychmiast! – warczy, po czym rusza z powrotem do domu. Spoglądam z powrotem na Leo, który trzyma swoją piłkę. Upuszcza ją, a ja marszczę brwi na widok jego rozczarowania. – Przepraszam, kumplu. Zaraz wracam – mówię, ale to jasne, że mi nie wierzy. Zazwyczaj, kiedy tata mnie wzywa, utykam u jego boku na pieprzone godziny. Pochylając się, chwytam szpilki i torebkę, po czym wchodzę po schodach na werandę domu watahy. Wślizguję się do środka, zamykając za sobą moskitierę. Wrzucam klucze do misy na konsoli w przedpokoju, torebkę kładę obok, a buty zostawiam przy drzwiach. Z westchnieniem ruszam na tyły domu, w stronę jego gabinetu, zastanawiając się, ile to potrwa, bo obiecałam spotkać się z Chloe i Julianem. Jest on naszym najlepszym przyjacielem i człowiekiem, co stanowi miłą odmianę od palantów, z którymi na co dzień mam do czynienia w watahach. Niestety dla mnie jest też gejem, a cholera, to naprawdę niezłe ciacho. Mamy się z nim spotkać w jego sklepie tuż za miastem, a potem iść do kina. Odkąd mój ojciec oświadczył, że nigdy nie przekaże mi watahy, unikałam go za wszelką cenę, z wyjątkiem wspólnych kolacji. Pchnąwszy ciężkie drzwi, zastaję ojca siedzącego za ogromnym dębowym biurkiem. Ze skrzyżowanymi na piersi ramionami piorunował wzrokiem drzwi, jeszcze zanim weszłam. Świetnie, co znowu zrobiłam? – Zamknij drzwi – warczy, co też czynię, a następnie siadam przy jego biurku. W chwili, gdy siadam, on przesuwa po blacie mój telefon w moją stronę. Chwytam go, czując zalewającą mnie ulgę. Spędziłam cały ranek przed pracą, szukając tego ustrojstwa. – Gdzie go znalazłeś? – pytam, odblokowując ekran. – Nieważne. Chcę wiedzieć, dlaczego Alfa Sebastian do ciebie dzwoni – mówi, a krew ścina mi się w żyłach. Zerkam na niego, ale odwracam wzrok, kiedy na mnie warczy. – Uciąłem sobie z nim ciekawą pogawędkę. Twierdzi, że jesteś jego przeznaczoną. Czy to prawda? Przełykam ślinę i otwieram usta, by zaraz je zamknąć, gdy obmywa mnie jego aura. – Nie okłamuj mnie. Czy on jest twoim przeznaczonym? – żąda odpowiedzi, a ja zaciskam zęby, posyłając mu mordercze spojrzenie. – Tak, jest nim. Mój ojciec cofa swoją aurę i chce coś powiedzieć, ale unoszę dłoń. – Prawdopodobnie dzwonił, ponieważ go odrzuciłam. Nie sądzę, żeby był z tego powodu zachwycony – mówię mu, a mój ojciec z sykiem wypuszcza powietrze. – Dzięki Bogu, że masz trochę oleju w głowie – mówi z wyraźną ulgą, podczas gdy ja tylko się na niego gapię. – Dobrze, skoro już się tym zajęłaś, ja nie muszę tego robić – stwierdza. Kiwam głową i już podnoszę się z krzesła, kiedy znów się odzywa, zmuszając mnie do zatrzymania. – A tak w ogóle, to gdzie go poznałaś? Nigdy nie zabrałem cię na żadną z jego uroczystości. – W noc spotkania watahy – odpowiadam, wiedząc, że już wpadłam. – To przez niego się nie zjawiłaś. Myślałem, że byłaś z Chloe? – rzuca ostro, a ja kręcę głową. – Nie, byłam na ciebie wściekła, więc wyszłam z Chloe i zobaczyłam go w klubie, do którego poszłyśmy. Mój ojciec warczy, a jego oczy jarzą się fluorescencyjnym blaskiem. Zaciska usta w wąską linię i odwraca wzrok. – Kobiety nie zostają Alfami – mówi. – Moja krew mówi co innego – rzucam, po czym wściekle ruszam w stronę drzwi. – Masz zakaz opuszczania terytorium watahy. Jesteś uziemiona, dopóki nie powiem inaczej. Nie mogę uwierzyć, że ominęłaś ważne spotkanie dla tego kutasa – mówi, a ja zatrzymuję się i wybucham śmiechem. – Mam dwadzieścia lat. Nie możesz mnie uziemić. Nie jestem nieposłusznym dzieckiem, ojcze. – Właśnie to zrobiłem. Nie pozwolę, żebyś szlajała się po mieście jak jakaś dziwka, psując wizerunek naszej watahy, zwłaszcza z kimś takim jak on – warczy tata. Czy on nie słyszał ani słowa z tego, co powiedziałam? Kurwa, odrzuciłam go, a moja wilczyca z tego powodu karze mnie milczeniem już od tygodni. Nie pozwala mi się nawet przemienić! Odrzuciłam mojego przeznaczonego dla niego, a on śmie nazywać mnie dziwką! – Wow, naprawdę, tato? Dziwką? Zrobiłam wszystko, o co mnie prosiłeś. Wszystko! – krzyczę na niego z furią. – Uważaj, jakim tonem do mnie mówisz. Nie będę tego tolerował – warczy. – A ja nie będę tolerować, że traktujesz mnie jak pieprzone dziecko! – Wiesz, gdzie są drzwi. Jeśli chcesz odejść, to idź. Ale jeśli zostajesz pod moim dachem, to na moich zasadach. A teraz zejdź mi z oczu – prycha z pogardą. Łzy pieką mnie pod powiekami. Powstrzymuję się przed pogorszeniem sytuacji, zaciskając usta i wychodząc. Z tym człowiekiem do niczego nie dojdę, a ja mam już dość prób, więc po prostu wychodzę, zamykając za sobą drzwi. Docieram do połowy korytarza, gdy mój krok zamienia się w bieg. Pędzę w stronę łazienki, czując, jak żołądek podchodzi mi do gardła. Padam na kolana i wymiotuję. Może ten areszt domowy wcale nie będzie taki zły. Podnoszę się na nogi i płuczę usta. Zerkam na swoje blade odbicie w lustrze. Wyglądam jak gówno. Włosy przylgnęły mi do głowy, a cała jestem spocona. Z jęknięciem zdejmuję z siebie ubrania. Muszę się umyć. Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebuję, to dać tacie kolejny powód do złości.