– A dlaczego miałbyś mi pomagać? Nienawidzisz mnie, pamiętasz? Jestem tą dziwką, która uciekła z twoimi synami? – Nie jesteś dziwką. W złości gadam głupoty. To nie znaczy, że zawsze mówię to, co naprawdę myślę. – Nie, ale twoje czyny mówią co innego – przypominam mu. – Nie miałeś problemu z nazwaniem mnie dziwką, myśląc, że uciekłam z Julianem! – wypluwam z goryczą.  – Bo uciekłaś z innym mężczyzn