Rozdział dwudziesty dziewiąty: Odwieziemy cię do domu Gianna Krótko potem Gregorio i Domenico dołączyli do swojego brata za moimi plecami, ale nic nie mówili. Na ich widok włoski na moich rękach stanęły dęba. – Co? Nie lubisz grzybów? – zapytał nagle głos Gregorio, o mało nie przyprawiając mnie o zawał serca. Spoglądając na stosik warzyw odsunięty na bok talerza, zmarszczyłam nos z obrzydzeniem. –