Rozdział dwunasty: Jest piękna Adriano Zanim zdążyłem cokolwiek powiedzieć, Domenico już za nią biegł. Nie miałem wątpliwości, że ją złapie, ale wciąż pozostawała kwestia bałaganu, który narobiliśmy. — Wezwij naszych ludzi, żeby natychmiast to posprzątali. — Już się robi, szefie — odpowiedział Gregorio. Odwróciłem się do Vesper, zmierzyłem ją wzrokiem od stóp do głów, sprawdzając jeszcze raz, czy