Declan – Dobrze... najpierw zjedzmy. – Wziąłem talerz, który wcześniej zostawiłem na jej komodzie, i przyniosłem go jej. Zdjąwszy buty, usiadłem na łóżku naprzeciwko niej ze skrzyżowanymi nogami i postawiłem talerz między nami. – Jedz – powiedziałem. – Porozmawiamy. – Nie jestem głodna – odparła. Ale w brzuchu jej zaburczało. – Wiem, że to ty ugotowałaś ten posiłek – powiedziałem. – Zjedz trochę.