Alec. – Szefie? – Znajomy głos wyrwał mnie z krawędzi ciemności. Odzyskałem przytomność gwałtownie. Leżałem na podłodze, tak samo jak Jason. Spojrzałem w górę i zobaczyłem Breta, wampira i jednego z moich najlepszych ochroniarzy. – Co się, do cholery, stało? – warknąłem, powoli wstając. Kurwa, głowa bolała mnie jak jasna cholera. Siadając na jednym z krzeseł w poczekalni, masuję skronie, próbując