Rozdział 29: Perspektywa Clary Miasto rozmazywało się za przyciemnianymi szybami, a światła wyglądały jak spadłe gwiazdy. Nie mogłam przestać się trząść. Nie mogłam przestać odtwarzać w kółko ostatnich dwudziestu minut — ust Kaelena na moich, bielejącej twarzy Rhysa, wściekłości Alistaira, łez mojej mamy. Co ja, do cholery, właśnie zrobiłam? Kaelen wciąż nic nie mówił. Trzymał mnie za rękę, wodząc