Ethan nie odezwał się słowem, ale słyszałam jego kroki, leniwe, a jednak pełne gracji na drewnianej podłodze. Potem cały pokój pogrążył się w ciemności. Zgasił światło. Przeszył mnie dreszcz, ale to nie był strach. To było podekscytowanie. Pokój był teraz jedynie słabo oświetlony przez kominek i świece. Zanim się zorientowałam, stał tuż przede mną i wstrzymałam oddech. Nasza bliskość sprawiła, że