Elena Vázquez Santo odchrząkuje, a ja odwracam się z powrotem do drzwi, unosząc knykcie i waląc w nie. – Diego! Nagle drzwi otwierają się z rozmachem, ukazując ponurego Diego o ściągniętych brwiach i wykrzywionej twarzy. – O co chodzi? – Musimy porozmawiać! – wybucham przez nagromadzoną frustrację. Diego krzyżuje ramiona na piersi. – Ignorowałem cię nie bez powodu. Opieram dłoń o drzwi, zanim zdąż