Głos Antonia był jak grom z jasnego nieba. Jego ton nie był ani zbyt głośny, ani zbyt cichy, był w sam raz, by Amalia mogła go wyraźnie usłyszeć. Amalia gapiła się na Antonia bez ruchu, w pełnym zaskoczeniu. Łyżeczka zatrzymała się przy jej ustach, całkowicie zapomniana w szoku. Widząc, że Amalia jest kompletnie oszołomiona jego uwagami, Antonio uśmiechnął się. Wkuwał dziś trochę wiedzy psychologi