Wtedy usłyszała głos Antonia: – Śpisz, Amalio? W ciemności jego głos był niski, łagodny i nieco chrypliwy, jakby szeptał do ukochanej. Amalia udawała, że śpi, ale po prostu nie potrafiła tego ciągnąć. Odwróciła się twarzą do niego. – Nie, panie Hussain. Nie mogę spać. – Nie zauważyła, że jej głos był nieco miękki i kokieteryjny. Antonio zachichotał. Jego głos dźwięczał w ciszy. – To świetnie. Może