Słysząc to, Amalia natychmiast uśmiechnęła się do Antonia. Odsłaniając białe zęby i mrużąc piękne oczy, Amalia uśmiechnęła się tak czarująco, jak róża po deszczu. W tym momencie Antonio nie potrafił o niczym myśleć, pragnął tylko posiąść Amalię. Amalię łatwo było udobruchać. Już dawno zapomniała, jak ostra była przed chwilą. Jej oczy rozbłysły. – Obiecujesz? – Tak. Obiecuję. Słysząc to, Amalia nat