„Nie pomogę ci z kolczykami, Amalio. Boję się, że mogę cię zranić”. Mimo że słowa Antonia miały w tym kontekście sens, Amalia nie mogła powstrzymać rumieńca. Założyła kolczyki, wzięła szminkę i miała zamiar poprawić makijaż, gdy Antonio się pochylił. „Amalio, czekaj”. „Tak?”. Zdezorientowana Amalia nagle straciła widoczność, gdy Antonio opuścił głowę i skradł jej szybki pocałunek. „Okej, gotowe”.