Po chwili rozległo się pukanie do drzwi. Amalia myślała, że to Antonio, więc pospiesznie powiedziała: – Proszę wejść. Drzwi się otworzyły. To nie był Antonio, lecz sekretarka. Wzięła piękny kosz do przechowywania i powiedziała z uśmiechem: – Pani Hussain, pan Hussain poprosił, abym to pani przekazała. Sekretarka postawiła kosz na stoliku kawowym przy sofie i uśmiechnęła się. – Już sobie pójdę. – D