Gdy Antonio odłożył słuchawkę, Amalia objęła go od tyłu. Jej twarz spoczywała na plecach Antonia. Linia pleców Antonia była twarda i dawała poczucie niezawodności. Urocza żona przejęła inicjatywę, by rzucić się w jego ramiona, sprawiając, że Antonio poczuł się szczęśliwy. – Skarbie? – Nie ruszaj się. Po prostu pozwól mi cię przytulić. – Uszy Amalii były lekko czerwone, a nieśmiały wyraz jej twarzy