Ich małżeństwo zostało początkowo ustalone przez dziadka Henryka… Jednak Henryk w tamten dzień jasno jej dał do zrozumienia, że nie planuje mieć dziecka. Odwracając głowę, Henryk zobaczył Yvonne siedzącą na łóżku z zmartwionym wyrazem twarzy. Jego serce nie mogło się oprzeć wzruszeniu. „Nie martw się zbytnio o dziecko. W końcu się tym zajmę.” Zajmie się tym? Jak zamierzał się tym zająć? Yvonne gwałtownie uniosła głowę. Czy zmienił zdanie i teraz był skłonny mieć z nią dziecko? „Zostawię ci śniadanie. Lekarz zalecił, żebyś jadła o czasie. Sue przyjdzie później. Idę już, bo mam jeszcze sprawy do załatwienia w firmie.” Henryk nie wydawał się zainteresowany kontynuowaniem tego tematu i po tych słowach wyszedł. Yvonne siedziała na łóżku w oszołomieniu, a ból w jej sercu narastał… W gruncie rzeczy wciąż mówił to samo – nie chciał mieć z nią dziecka. ...... Po kilku dniach obserwacji w szpitalu lekarz w końcu zgodził się wypisać ją ze szpitala, po potwierdzeniu, że to tylko lekkie bóle żołądka. W kolejnych dniach Henryk jej już nie odwiedził. Ich związek wydawał się powrócić do punktu wyjścia. „Pani, pani torba jest już spakowana. Zejdę na dół i powiadomię kierowcę.” Sue wyszła z sali z torbą podróżną. Yvonne umyła twarz przed zejściem na dół. Była już przy drzwiach windy, gdy ktoś nagle chwycił ją za ramię. Odwróciła się i zobaczyła zaniepokojony wyraz twarzy swojej matki. „Mamo? Co ty tu robisz?” „Przyjechałam tu specjalnie, żeby cię znaleźć! Ile masz teraz przy sobie pieniędzy? Szybko, wszystko wyjmij!” Matka sięgnęła po swoją torebkę, mówiąc to. Yvonne zdębiała i szybko wyjęła portfel. „Mamo, co się dzieje?” „Twój brat właśnie wjechał w czyjś samochód, a właściciel żąda odszkodowania!” „Co?!” Yvonne zdziwiła się. „Jak się ma Jason? Czy jest ranny?” „Dobrze, ale potrzebuje pieniędzy. Och, masz dość pieniędzy na tej karcie? Szybko, idź tam i wypłać pieniądze.” Matka unikając pytającego spojrzenia Yvonne, szybko pchnęła ją kilka razy. Yvonne nawet nie miała czasu zadać więcej pytań i poszła do holu na dole, aby wypłacić pieniądze z karty bankowej. Miała na niej wypłatę i kilka tysięcy dolarów. Yvonne włożyła wszystkie pieniądze do portfela i miała wracać do matki, gdy ktoś porwał jej torebkę! Chwilę jej zajęło uświadomienie sobie, że właśnie została okradziona! „Moja torba! Ukradł moją torebkę!” „Po co krzyczysz? Gonić go!” Matka niecierpliwie pchnęła ją do przodu. Yvonne szybko pognała za rabusiem, ale był bardzo szybki i oddalił się od niej. Oglądała, jak rabuś przebiega przez ulicę i ma skręcić w zaułek, gdy nagle ktoś wyskoczył, żeby go powstrzymać. Mężczyzna złapał rabusia za ramię, a następnie przygwoździł go do ziemi! „Wow, aleś śmiały, napadać w biały dzień!” Mężczyzna był niezwykle zręczny. Bez wysiłku obezwładnił złodzieja, a jego usta wygięły się w pogardliwym uśmiechu. Yvonne szybko podbiegła do nich i odzyskała swoją torebkę. Po upewnieniu się, że niczego nie brakuje, odetchnęła z ulgą. „Bardzo panu dziękuję!” „Proszę, nie ma za co.” Mężczyzna uniósł głowę i uśmiechnął się do niej. Pod grzywką miał migdałowate oczy i uwodzicielskiego pieprzyka pod jednym z nich. Yvonne przez chwilę była nimi zauroczona, zanim uświadomiła sobie, że musi zadzwonić na policję. Gdy rabuś dowiedział się, co zamierza zrobić, szybko błagał o litość. „Zwróciłem pani rzeczy, więc proszę, puść mnie! Już nigdy tego nie zrobię!” „Czyli teraz zdałeś sobie sprawę z błędu? To dlaczego ukradłeś mi torebkę?” Yvonne była tak wściekła, że chciała go uderzyć. „Wyglądasz na całkiem sprawnego. Dlaczego musisz kraść kogoś w pobliżu szpitala? Czy wiesz, że te pieniądze mogłyby uratować czyjeś życie?!” Z wściekłości kopnęła rabusia kilka razy. Elliot Taylor był trochę zaskoczony jej zachowaniem, ale jego usta szybko wygięły się z zainteresowaniem, gdy pomyślał, że poznał dość ciekawą kobietę. Ta kobieta zawsze zadba o to, żeby nie zostać oszukana.