Elara i Kaelen Elara Gdy wpatrywałam się w roztrzaskane kawałki pozytywki mojej matki, rozsypane po podłodze, coś we mnie pękło. Nawet nie znałam swojej matki. Zmarła, gdy byłam niemowlęciem. A ta pozytywka była jedyną należącą do niej rzeczą, jaką miałam – jedyną więzią z matką, jakiej kiedykolwiek mogłam doświadczyć. A teraz była zniszczona. – Co do cholery jest z tobą nie tak?! – krzyknęłam na