Elara – Gdzie jest Kaelen? Wyszarpnęłam ramię, ignorując ukłucie bólu. – Coś mu wypadło w ostatniej chwili. Postanowiłam, że i tak przyjdę. Twarz mojego ojca pociemniała. – Bez swojego Alfy? To niesamowicie nieodpowiedzialne, Elaro. Skoro Kaelen nie mógł przybyć, powinnaś była zostać w domu. – Ja też zostałam zaproszona – przypomniałam mu. – Moje nazwisko widniało na zaproszeniu. Nie tylko jego. –