Perspektywa Kaelena Matka wydaje z siebie zduszony szloch, upadając na kolana przy łóżku. – Kaelenie, synu, proszę... – błaga, a jej drżące dłonie sięgają ku mnie, lecz w połowie drogi zamierają, jakby bała się, że jej je połamię. – Nie rób tego, Kaelenie. Nie stawaj się taki. Nie musisz się taki stawać. Stawać się taki... Było już na to o wiele za późno. – Spójrzcie na siebie teraz – powiedziałem