– Panie Shane, nic panu nie jest? – zapytała Natalie z bladą twarzą i czołem pokrytym zimnym potem. Shane poruszył ustami i powiedział: – Nic mi nie jest. – To dobrze – powiedziała, wzdychając z ulgą. Patrząc na nią ponuro ze skomplikowanym wyrazem twarzy, zapytał: – Dlaczego mnie uratowałaś? Widział na własne oczy, jak bez wahania rzuciła się, by go ratować, w chwili gdy belka runęła w dół. Wydaw