„Ja...” – zaczęła Kaelia, panikując jak dziki królik uwięziony w zaroślach. Zrobiła najmniejszy z możliwych krok w tył, mając z całej duszy nadzieję, że Książę Cassander nie zauważy tego subtelnego odwrotu. „Ty?” – zripostował, unosząc ku niej zirytowaną brew. „J-ja mogę to wyjaśnić” – zająkała się, robiąc kolejny krok w tył. Musiała grać na zwłokę tak długo, jak to możliwe, aby móc rzucić się do