– Kwiiiik! – wrzasnął feniks, z ekscytacją trzepocząc skrzydłami. Kaelia mogłaby się przestraszyć, ale rozumiała, że u ptaków gwałtowne powiększanie i rozszerzanie się źrenic oznaczało ekscytację. – Wiem – zaśmiała się, niemal wyczuwając jego szczęście. Miała wrażenie, jakby czuła jego euforię w głębi własnej istoty; był z nią połączony w ten sam sposób co Nieve. – Wreszcie się wyklułeś. Czyż nie