„Odsłoń dla mnie ramiona, Muzo” – wymruczał, wodząc palcami po śladach jej smoka. Całował jej szyję namawiająco, prowokująco, ujmując jej dłonie i przesuwając nimi po zapięciach sukni. „Zrób to”. Jego głos był zaledwie o ton głośniejszy od szeptu, dziwnie przekonujący i równie uwodzicielski. Krew i nerwy Kaelii śpiewały niepohamowaną żądzą. Nie tknęło jej żadne światło księżyca, ale objawy zbliżaj