Perspektywa Emily Drzwi otworzyły się, zanim zdążyłam się ukryć, a po moim kręgosłupie przeszedł niepokojący dreszcz, ukazując wilczycę. Było w niej coś znajomego, ale nie potrafiłam tego uchwycić. To samo niepokojące uczucie, że jest niebezpieczna, narastało we mnie. Byłam pewna, że pod tą całą piękną skórą jest zimna i nikczemna. – Alexie, kochanie – zawołała piskliwym głosem, wchodząc do biura.