Vidar obserwował, jak Vicky marszczy brwi i przygląda mu się z uwagą. „Tego, kim jestem?” – zapytała. „Jestem człowiekiem, Vidarze”. Kiedy wymówiła jego imię, po jego kręgosłupie przeszedł lekki dreszcz. Zawsze tak było. „Jesteś i zarazem nie jesteś” – powiedział. Parsknęła. „Mógłbyś mówić jeszcze bardziej ogólnikowo?” „Przepraszam. Już wyjaśniam. Teraz przechodzimy do trzeciego rodzaju wampirów,