Kiedy Vicky się obudziła, wciąż była owinięta w ramiona Vidara. Nie musiała na niego patrzeć, żeby wiedzieć, że już nie śpi. – Cześć – powiedziała. Pocałował ją we włosy. – Dzień dobry, Vicky. Jak się czujesz? – zapytał. – W porządku. Właściwie czuję się niesamowicie. – Żadnego bólu, zawrotów głowy czy czegoś w tym stylu? – dopytywał. – Nie, całkowicie w porządku – odpowiedziała, marszcząc brwi