Perspektywa Felixa. Zamknąłem za sobą drzwi i rozejrzałem się, by upewnić się, że nikogo nie ma w pobliżu. Następnie odebrałem telefon. – Mów, słucham. I pospiesz się, nie mam na to wieczności – powiedziałem szeptem. – Mam dość tego ukrywania się, Felix. Chcę przestać grać z tobą w tę grę. – Jej głos po drugiej stronie drżał, gdy mówiła. – Nie wiesz, ile ten krok może cię kosztować, kochanie. Wyja