Carl skinął uprzejmie głową w stronę Zane’a. Następnie, zwracając się do Sonii, uniósł lekko kąciki ust. – Słyszałem od Charlesa, że brałaś kiedyś lekcje tańca. Mogłabyś mnie nauczyć? Sonia była w niespodziewanie dobrym nastroju. – Nie ma problemu. W ten sposób oboje weszli na parkiet, trzymając się za ręce. Gdy Zane doszedł do siebie, potrząsnął głową i westchnął. – Ten model to niezły numer, co? W końcu Carl był modelem, więc z łatwością mógł nauczyć się tańczyć. Już dawno poprosił DJ-a o zmianę oświetlenia, więc tańczyli synchronicznie na rozgwieżdżonej scenie. Tymczasem Charles gwizdał, popijając drinka. Minęły lata, odkąd Sonia ostatnio tańczyła; przy ostatnim ruchu jej obcas stracił stabilność i nagle upadła. Carl był szybki – położył swoje duże dłonie na jej plecach, by ją podtrzymać. Tym samym wciągnął całe jej ciało w swoje ramiona. Sonia przywarła do niego. W tej chwili mogła niewyraźnie usłyszeć bicie jego serca. I właśnie to zobaczył Toby, gdy wszedł do środka. Kobieta, która zazwyczaj była łagodna i dystyngowana, teraz leżała w ramionach innego mężczyzny jak czarująca, seksowna kusicielka. Twarz Toby'ego zamarzła natychmiast – stała się ponura i przerażająca. Carl szepnął do ucha Sonii: – Soniu, on tu jest. Sonia już dawno dostrzegła mężczyznę w wielkim lustrze naprzeciwko niej. Mimo to uśmiechnęła się, jakby go nie widziała, i założyła niesforny kosmyk włosów za ucho. – Hmm. Jestem trochę głodna. Chodźmy najpierw coś zjeść. Słysząc to, Carl puścił ją i zeszli z parkietu. Przechodząc obok Toby'ego, zatrzymał się na chwilę i uniósł powieki. Z punktu widzenia Toby'ego była to jawna prowokacja. – Soniu Reed, zatrzymaj się natychmiast! Sonia stanęła, odwrócona do niego plecami. Odwróciła się, a kącik jej ust uniósł się w płytkim łuku. – Dlaczego pan przyszedł, panie Fuller? Jeśli dobrze pamiętam, nie było pana na liście gości, prawda? Toby najpierw zerknął na Carla; zmrużył oczy, widząc lekko wrogie spojrzenie młodego mężczyzny. Następnie powiedział do Sonii: – Myślę, że powinnaś być nieco bardziej ostrożna. Masz tyle skandali zaraz po naszym rozwodzie. Choć tobie pewnie jest wszystko jedno, rodzina Fullerów wciąż musi dbać o swoją reputację. Sonia była rozbawiona jego słowami. – Cóż, nawet jeśli tak jest, to nie twoja rola, by mnie pouczać. Poza tym, z kim jestem, nie ma z tobą nic wspólnego. – Mylisz się. Nie jestem wścibski, ale twoje głośne plotki dotarły już do uszu mojej babci. – Toby stał tam ze spokojną twarzą, a jego wzrok rozpływał się w mroku nocy. Uśmiech Sonii zamarł. – Seniorka rodu Fuller wróciła? – Tak, i nie tylko to – chce się z tobą widzieć. – Toby wykrzywił usta chłodno i zerknął na Carla stojącego za nią. Sarkastycznym tonem dodał: – Oczywiście, jeśli jesteś zbyt zajęta randkowaniem, nie musisz iść. Po tych słowach odszedł, nie oglądając się za siebie. Wyraz twarzy Sonii był skomplikowany; po chwili zastanowienia postanowiła pójść za Tobym. – Soniu. Widząc, że Carl też chce iść, odwróciła się, by go uspokoić: – Nie martw się. Poradzę sobie. Patrząc na oddalającą się Sonię, blask w oczach Carla przygasł. W tym momencie zauważył postać w rogu. Zane podszedł z zakłopotaną miną i kaszlnął lekko. – Um... słyszałem ich rozmowę, kiedy paliłem na zewnątrz. Carl, który miał obojętny wyraz twarzy, zignorował go. Zane dotknął nosa, rozbawiony wrogością Carla wobec niego. – Jesteś zakochany w Sonii, prawda? Nie martw się, stary. Nie planuję ci jej ukraść. Carl rzucił mu tylko chłodne spojrzenie. – Na zewnątrz wieje, panie Coleman. Myślę, że powinien pan wrócić wcześniej. – Po tych słowach odszedł. Zane był przez chwilę zaskoczony. Potem potrząsnął głową i roześmiał się.