Z perspektywy Vesper Całe kasyno gapiło się na nas. Wszyscy patrzyli teraz na mnie. Czekali, co zrobię. Musiałam to zakończyć. Natychmiast. – Dobrze – powiedziałaam. – Chcesz porozmawiać? Porozmawiajmy. Ale nie tutaj. Wyraz twarzy Kreznika nieznacznie się zmienił. Sukces. – Gdzie? – Na zewnątrz. W tylnej alejce. Z dala od tych wszystkich ludzi. Skinął głową. – Prowadź. Odwróciłam się do Finniana.