Aurelia wyglądała na niespokojną i wiedziałam, że coś zaprząta jej myśli. Chciała ze mną porozmawiać podczas kolacji, a ja domyślałam się, że trudno jej było poruszyć ten temat. Westchnęłam i odchrząknęłam, zwracając na siebie jej uwagę. „Mówiłaś, że chciałaś o czymś porozmawiać” – przypomniałam jej. Skinęła głową i przygryzła dolną wargę. „Chodzi o Declana” – powiedziała szeptem. Rozejrzała się,