– P-panienko, proszę nie kazać mi robić niczego nielegalnego – wydukała Lucy, cofając się o krok. Uniosłam ręce, by ją uspokoić. – Spokojnie! Wyluzuj, rany – powiedziałam i przeczesałam dłonią włosy, wzdychając na jej dramatyzm. – Tak naprawdę robię im przysługę. Wciąż wyglądała na niesamowicie skrępowaną. – Ufasz mi, Lucy? – zapytałam. Milczała, wahając się z odpowiedzią. Prawdopodobnie próbowała