– O mój Boże, dzięki Bogini Lunie! Zane, proszę, ratuj mnie! – pisnęła Blair spod moich łap. Myślała, że znalazła wybawiciela, głupia smarkula. Odwróciłam się z powrotem do Blair i użyłam moich wielkich łap, by przygwoździć ją do ziemi. – Proszę, puść mnie!!! – jęknęła pod moim ciężarem, a jej oczy wypełniły się łzami. Przechyliłam głowę na bok, obserwując jej płacz, czując lekki przypływ emocji.