PERSPEKTYWA ELARY Kilka minut później siedziałam na zewnątrz, na dziedzińcu, czując na policzkach chłodne powietrze i unosząc filiżankę herbaty do ust. Smak był gorzki, ale przynajmniej wystarczył, by mnie uspokoić. Przede mną Raelyn klęczała na ziemi z odsłoniętymi plecami, jej głos był zdzierany wrzaskami, gdy Lucian raz za razem spuszczał na nią trzcinę. Jej krzyki niosły się po całej placówce,