ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY ÓSMY Perspektywa Sienny Mój ojciec patrzył mi prosto w oczy, nie ruszając się, nawet nie mrugając. – Jesteś pewna tego, co mówisz? Powoli skinęłam głową przez łzy, które nie chciały przestać płynąć. – Tak. Jestem pewna. Zrobię wszystko. Tylko… proszę, nie odpychaj mnie. Nie zniosę tego. – SIENNO! Głos Romana przeciął powietrze niczym grzmot. Nie musiałam się odwracać – znała