Czekałam pod drzwiami Killiana przez dłuższą chwilę. Czyżby nie słyszał pukania? Nie było go w domu? Nie, usłyszałam szuranie za drzwiami i przyciszone głosy. Zdecydowanie tam był. Zapukałam ponownie, głośniej. Kroki zbliżyły się i w końcu drzwi się otworzyły. – Killian, muszę ci powiedzieć… ty… – Słowa zamarły mi na ustach, gdy go zobaczyłam. Miał na sobie tylko cienki, biały podkoszulek na ramią