Widząc wzrok Killiana na moich ustach, byłam pewna, że może mnie pocałować. To nie byłoby trudne. Stolik nie był zbyt duży. Wystarczyło, by się nachylił. On jednak nie drgnął ani o milimetr. – Nie – powiedział Killian, w końcu odrywając wzrok. Przeniósł swoje spokojne spojrzenie na chłopaka przy stoliku obok, który go podpuszczał. – Nie całujemy się publicznie. Lubię mieć ją tylko dla siebie. Moja