Następnej nocy Killian i ja stanęliśmy przed akademikiem Reida, gotowi do włamania. – Jesteś pewna, że chcesz to zrobić? – zapytał mnie Killian. – Wyglądasz, jakbyś miała zaraz zemdleć. Dla mnie nie chodziło o to, czy chcę, ale o to, że muszę. Dla Isolde. Dla siebie samej. – Poradzę sobie – powiedziałam. Przyglądał mi się uważnie, wypatrując jakichkolwiek oznak fałszu. Ale nie kłamałam. Bez względ