— Co?! Wśród gapiów zapanowało poruszenie. Nikt nie spodziewał się, że Charlotte posunie się tak daleko, nawet Zachary Connor. Charlotte podniosła zapłakaną twarz, w jej oczach szkliły się łzy, a kąciki ust wygięły się w uśmiechu. — Ostatnim razem powiedziałeś, że chcesz, abym następnym razem padła na kolana i cię błagała. Myliłam się i żałuję tego. Teraz błagam cię na kolanach przed tymi wszystkimi ludźmi. — Ach... Zachary nawet nie spojrzał ponownie na Charlotte. Wpatrywał się przed siebie głębokim wzrokiem. — Czy ma pani słabą pamięć, panno Simmons? Powiedziałem, że następnym razem, nawet jeśli padniesz na kolana i będziesz mnie błagać, nie będzie mnie to obchodzić. Ruszył przed siebie, zostawiając Charlotte za plecami. W tamtym momencie Charlotte była pełna rozpaczy. Jednak sekundę później przygryzła dolną wargę i wstała z determinacją. Powiedziała głośno, podczas gdy wszyscy się gapili: — Załóżmy się. — Och? — Kącik ust Zachary’ego uniósł się pogardliwie, ale szedł dalej, nie oglądając się za siebie. Charlotte podążyła za jego krokami i zebrała całą odwagę, zanim powiedziała: — Panie Connor, słyszałam, że jest pan dobry w wyścigach ulicznych i nikt w Rothesay nie zdołał pana pokonać. Chcę rzucić panu wyzwanie. To wywołało poruszenie wśród gapiów. Wszyscy patrzyli na Charlotte jak na wariatkę. Nawet Zachary, który zawsze był nieprzewidywalny, zatrzymał się w szoku, słysząc słowa Charlotte. Charlotte dogoniła Zachary’ego. Jej brwi były lekko uniesione, a drobna twarz blada, lecz arogancka. — Cóż, wielu ludzi teraz patrzy, więc jeśli boisz się przegrać ze słabą kobietą i się ośmieszyć, możesz oczywiście odmówić przyjęcia mojego wyzwania. Nie sądzę, by ludzie zaczęli patrzeć na ciebie z góry. W chwili, gdy to powiedziała, Charlotte zobaczyła, jak twarz Zachary’ego staje się jeszcze bardziej przerażająca niż oblicze samego diabła. Gdyby zdarzyło się to w przeszłości, byłaby naprawdę przerażona i prawdopodobnie uciekłaby z tego miejsca, ale teraz nie miała dokąd pójść, więc musiała być silna. Wytrzymała i wpatrywała się w Zachary’ego, by go sprowokować. Wyraz twarzy Zachary’ego Connora był mroczny. Cały hol był wstrząśnięty jego zimną aurą i prawie wszyscy wstrzymali oddech. W holu było tak cicho, że można było usłyszeć upadającą szpilkę. Ludzie obserwowali, co Zachary Connor zrobi dalej. Ta kobieta o imieniu Charlotte była po prostu zbyt bezczelna. Biorąc pod uwagę osobowość Zachary’ego, czy udusi Charlotte gołymi rękami? W końcu Zachary uśmiechnął się szyderczo i powiedział: — Więc myślisz, że mógłbym przegrać? — Skoro to zakład, nikt nie może powiedzieć, kto wygra, a kto przegra, zanim gra się zacznie, prawda? — Charlotte uśmiechnęła się, by ukryć panikę i strach w sercu. Kącik ust Zachary’ego uniósł się w pogardzie. — O co chcesz się założyć? Charlotte była spokojna i opanowana. — Jeśli wygram, chcę, żebyś cofnął to, co powiedziałeś wcześniej i ożenił się ze mną. Tłum nagle stał się niespokojny, jakby właśnie zrzucono bombę. Zachary w ogóle nie przejmował się ich reakcjami. Miał figlarny błysk w oczach, gdy powiedział: — A co, jeśli przegrasz? Charlotte podniosła prawą rękę i wskazała wokół siebie. — Spójrz na tych ludzi. Kiedy moja rodzina była bogata i sławna, wielu z nich było moimi najlepszymi przyjaciółmi i znajomymi. Teraz, gdy mam kłopoty, nikt z nich nie chce mi pomóc. Wszyscy czekają, aż zrobię z siebie pośmiewisko, żeby mogli się ze mnie śmiać... Czuła się nieszczęśliwa. Przerwała, a potem dodała: — Jestem już wystarczająco nieszczęśliwa. Jeśli przegram, stracę godność i stanę się pośmiewiskiem. Czy to nie wystarczy? Zimne oczy Zachary’ego omiotły twarze, o których mówiła Charlotte, a kiedy jego wzrok wrócił na jej twarz, stał się jeszcze bardziej rozbawiony. — Charlotte, skoro lubisz się ośmieszać, spełnię twoje życzenie. Kąciki ust Charlotte drgnęły. Ośmieszać się? Może! Nie miała szans pokonać Zachary’ego Connora w wyścigu, ale wszystko, co mogła teraz zrobić, to walczyć z całych sił! Nigdy nie zrezygnuje z ojca. Jeśli wygra, będzie wspaniale. Jeśli przegra, nie tylko straci resztki godności, ale będzie też musiała błagać Victora Rutherforda... — Panie Connor, uważam, że zakład jest bardzo niesprawiedliwy. Jeśli panna Simmons przegra, nie poniesie żadnej istotnej straty. Jeśli jednak pan przegra, będzie pan musiał się z nią ożenić i uczynić ją swoją żoną. Czy naprawdę chce pan przyjąć ten zakład? — powiedział z szacunkiem ochroniarz do Zachary’ego. Zachary uśmiechnął się arogancko. — Nie ma takiej możliwości. Jeśli chodzi o wyścigi, Zachary nigdy z nikim nie przegrał. Poza tym, to była Charlotte... Ha! Charlotte Simmons! Co dało jej taką odwagę?