*TESSA* O 19:00 dotarłam do Hotelu Cromwell. Wysiadając z taksówki, wzięłam głęboki oddech, widząc elegancko ubranych ludzi wchodzących i wychodzących z sali. Weszłam i ja, z prezentem w ręku. Organizator imprezy wykonał kawał dobrej roboty… wszędzie było pięknie udekorowane. Uśmiechnęłam się, widząc wujka Wilsona. – Tessa – zawołał radośnie. – Wujku Wilsonie… wszystkiego najlepszego – wymruczałam i go objęłam. – Bardzo się cieszę, że mogłaś przyjść – powiedział. Odsunęliśmy się od siebie, a ja wręczyłam mu prezent. – Och… jesteś taka troskliwa, kochanie. Uśmiechnęłam się i podeszłam, żeby przywitać się z moją mamą, siostrą i żoną wujka Wilsona, Eleanor. Zauważywszy, że mojego ojca jeszcze nie ma… uznałam to za znak, żeby wyjść. Widok jego i jego żony mnie złości… sprawia, że myślę o przeszłości, a ja zawsze staram się ich unikać. – Mamo, powinnam już iść… mam kilka spraw do załatwienia… – powiedziałam, powoli wstając. – O nie, młoda damo… ledwo tknęłaś jedzenie – powiedziała Eleanor, żartobliwie popychając mnie z powrotem na krzesło. – Ale… – No weź… dopiero co przyszłaś, a zaraz przyjdzie ważny gość. – Kto to? – zapytałam z ciekawością. – To syn przyjaciela Wilsona. I słyszałam, że to twój nowy szef… jak mu tam było? Och… Declan. – Co?! – wykrzyknęłam, zaskakując wszystkich przy stole. Znowu Declan! Dlaczego on jest wszędzie?! Czy jestem pierwszą osobą, która miała przygodę na jedną noc? Dlaczego jestem torturowana jego obecnością?! Ugh! Cóż, można powiedzieć, że mój wujek jest zamożny, ale nie tak bogaty jak Declan. Ach. Skąd oni znają kogoś takiego jak on? Zanim zdążyłam pomyśleć, co dalej, zobaczyłam, jak wchodzi na salę z rodziną mojego ojca. O nie. Powinnam wyjść… Naprawdę powinnam. Zobaczyłam kelnera prowadzącego ich w stronę, gdzie siedziałam. Spięłam się i wyszeptałam do Eleanor. – Dlaczego nie mogą usiąść gdzie indziej? – To jest stolik VIP, Bello – przypomniała mi. Starałam się nie okazywać, jak bardzo jestem niespokojna, gdy wszyscy zajęli miejsca. Spojrzałam na Cassie Mendez, kobietę, która zrujnowała małżeństwo moich rodziców. Obok niej siedziała jej córka, Anna Mendez… Była jak bogini… wszystko w jej ciele wyglądało tak perfekcyjnie… ale oczywiście słyszałam, że przeszła liczne operacje plastyczne. Więc dla mnie była fałszywa. Jak zwykle miała mocny makijaż. Ciekawe, czy ktoś kiedykolwiek widział, jak wygląda naprawdę. Spojrzałam na Declana, który wyglądał na obojętnego. Mój ojciec również nie zauważył mojej obecności. Więc postanowiłam skupić się na jedzeniu przede mną. Gdy jadłam, zaczęli rozmawiać. – Och, Anno… to jest Declan Hudson. Syn bliskiego przyjaciela mojego. Niedawno został dyrektorem generalnym i jestem pewien, że będzie miał z nami wiele interesów w przyszłości. Powinniście się poznać – zabrzmiał głos mojego ojca. Prowadzi małą agencję ochrony. – Miło mi cię poznać. Nazywam się Anna Mendez. Mam nadzieję, że poznamy się lepiej – powiedziała słodko Anna. – Podobnie – odpowiedział uprzejmie Declan. – Nie musimy być tacy formalni, prawda? – zapytała Anna. Przewróciłam oczami. Od razu wiedziałam, że jej się podoba. Spojrzałam w górę i zobaczyłam, że Declan zignorował ją i zaczął jeść. – Declan, może wezmę twój numer? Wiesz, możemy mieć jakieś interesy do omówienia w przyszłości. – Jeśli ma pani coś do omówienia, proszę skontaktować się z moją sekretarką – warknął Declan. Mimo to nie poddała się i nadal go nagabywała. Zabawnie się to oglądało. – Tessa, zamierzasz tam siedzieć i udawać, że mnie nie widzisz? Jesteś taka niegrzeczna – powiedziała do mnie Cassie. Parsknęłam. Niegrzeczna? Staram się tylko przetrwać ten wieczór. Dlaczego musi się na mnie wyżywać? – No i? – No i? Młoda damo, brakuje ci manier. Wyszydziłam ją. – Popatrz, kto mówi. – Patrick, czy ty tak po prostu siedzisz i patrzysz, jak twoja córka mnie obraża?! Mój ojciec natychmiast się wściekł. – Tessa, przeproś ją teraz! Zachichotałam. Przepraszać, figa z makiem!