— Tesso, myślisz, że jestem żigolakiem, ale prawda jest taka… — Gideon. Głos dobiegł zza moich pleców, przecinając powietrze niczym ostre ostrze. Gideon zamarł w pół zdania, zaciskając usta, zanim zdążył dokończyć. Jego rysy stężały, jakby doskonale wiedział, kto to mówi — i wcale nie był tym faktem zachwycony. Mrugnęłam zdezorientowana i odwróciłam się w stronę odbicia w oknie kawiarni. Kobieta,