Soren, zazwyczaj spokojny i opanowany, nagle wydał się nieco zakłopotany. Mimo to utrzymał formalny i pewny ton. "Nie. Po prostu wpadliśmy na siebie, kiedy wracałaś. Witaj w domu, Zivo". "Witamy w domu" – zawtórowała chórem służba. Słysząc słowa Sorena, Vespera spojrzała na dziewczynę obok niego. 'A więc w tej rodzinie jest jeszcze jedna córka?' – pomyślała. Ziva wreszcie zauważyła Vesperę i zamarła na ułamek sekundy. "A to kto?" – zapytała, nie odrywając od niej wzroku. 'Jest tak bardzo podobna do mamy' – pomyślała Ziva, a jej uśmiech zgasł na jedno uderzenie serca. Soren, obawiając się, że Vespera zacznie snuć domysły, nie odpowiedział wprost. Zamiast tego rzucił krótko: "Wejdźmy do środka. Tam porozmawiamy". Sposób, w jaki zwrócił się do nich obu, wystarczył, by Vespera dokładnie zrozumiała, kim była Ziva. Ziva, wciąż pochłonięta własną ekscytacją, nie zauważyła napięcia. "Chodźmy. Mama i tata pewnie umierają z niecierpliwości, żeby mnie zobaczyć". Soren nie odpowiedział. Wykonał jedynie uprzejmy gest w stronę wejścia, przepuszczając Vesperę przodem i okazując jej cały szacunek należny prawdziwej dziedziczce. Gdy tylko wkroczyli do wielkiego holu, ujrzeli Alistaira i Vivienne, siedzących na kanapie w eleganckich strojach i czekających. Zanim Soren zdążył ją w ogóle przedstawić, Ziva wybiegła naprzód z promiennym uśmiechem. "Tato, mamo. Dlaczego jesteście tak ubrani? Wiedzieliście, że wrócę wcześniej?" Twarz Alistaira lekko stężała. "Zivo, dlaczego nie dałaś nam znać, że wracasz przed czasem?" Vespera natychmiast wychwyciła niezręczność w ich tonie, a jej instynkty się wyostrzyły. 'Dziwne' – pomyślała. 'Czy to nie normalne, że rodzeństwo mieszka razem? Skąd to napięcie?' Ziva zamrugała. "Chwileczkę, nie wiedzieliście, że przyjadę? Więc dlaczego jesteście tak elegancko ubrani? Czy to z powodu..." Zanim zdążyła dokończyć, Soren wystąpił naprzód i przemówił wyraźnie: "Panie i pani Vane, przywiozłem do domu panienkę Vane". Ziva zamarła. Oczy Alistaira i Vivienne natychmiast rozbłysły, a cała ich uwaga skupiła się teraz na Vesperze. Głos Alistaira drżał lekko z emocji. "Ty jesteś Vespera?" Alistair widział już wcześniej jej zdjęcie, ale zobaczenie jej na żywo, te znajome rysy, ta niewątpliwa krew Vane'ów, i tak zaparło mu dech w piersiach. "Byliśmy takimi głupcami" – mruknął, kręcąc głową. "Jak mogliśmy nie zorientować się, że tyle lat temu doszło do zamiany?" Przez tyle lat wierzyli, że ich biologiczna córka zginęła w pożarze szpitala. Nigdy nawet nie pomyśleli, by sprawdzić inne dzieci urodzone tamtej nocy. Ziva stała tam oszołomiona. "Zamiany?" To słowo odbijało się echem w jej umyśle niczym grzmot. Zastanawiała się: 'Zaraz, czy to oznacza, że ta dziewczyna jest ich prawdziwą córką? Zatem kim ja jestem? Nazywali mnie swoją córką przez ponad dziesięć lat, a teraz tak po prostu ją sprowadzają? Gdzie w tym wszystkim jest miejsce dla mnie?' Vivienne, ze łzami w oczach, postąpiła naprzód i drżącymi palcami ujęła dłoń Vespery. "Słyszałam, że rodzina Larkinów przez te wszystkie lata faworyzowała synów. Cierpiałaś z tego powodu?" – zapytała cicho, a serce pękało jej z bólu. 'Spójrz na nią, taka skromna, bez biżuterii, bez bagażu' – pomyślała z bólem Vivienne. 'Jak wiele musiała przejść?' – zastanawiała się. Serce Vespery zadrżało po raz pierwszy. To było ich pierwsze spotkanie, a jednak coś głęboko w niej poruszyło się, jakaś we krwi wyryta więź, która sprawiła, że Vivienne wydała jej się natychmiast bliska. Nie odsunęła się. Zamiast tego pozwoliła Vivienne trzymać się za rękę, a jej oczy złagodniały. 'Nic dziwnego' – pomyślała. 'Nieważne, ile lat mieszkałam z Larkinami, nigdy nie czułam się z nimi naprawdę zżyta'. Widząc ciepło i szczerą troskę w oczach Vivienne, Vespera uśmiechnęła się blado, uspokajając ją. "Wszystko w porządku. Przez te wszystkie lata niczego mi nie brakowało". I to była prawda. Niczego jej nie brakowało; za swój własny sukces mogłaby wykupić całą korporację Larkinów dziesięciokrotnie. Ukrywała swoje bogactwo i tożsamość tylko po to, by powstrzymać tę rodzinę przed wyssaniem z niej wszystkiego. Alistair westchnął głęboko. "Teraz już wszystko będzie dobrze. Jesteś w domu. Ja i twoja matka wynagrodzimy ci wszystko, co cię ominęło. Cokolwiek zechcesz, dopilnujemy, żebyś to miała". Serce Vespery ogarnęło ciepło. Była pewna, że jej prawdziwi rodzice mogliby z łatwością owinąć sobie rodzinę Larkinów wokół palca. "Dobrze, dziękuję, mamo, tato". Widząc, jacy byli szczęśliwi, Ziva zmusiła się do uśmiechu, choć serce pękało jej na kawałki. "Więc pozwólcie, że to zrozumiem" – powiedziała lekko drżącym głosem. "To ona jest tą, o której myśleliście, że zginęła w pożarze szpitala. Ona jest waszą prawdziwą córką?" Pytanie Zivy na moment odebrało Vivienne mowę. Alistair powoli wypuścił powietrze, a jego ton był spokojny, lecz stanowczy. "Tak, Zivo. Vespera jest naszą biologiczną córką". Zamilkł na chwilę, a jego spojrzenie złagodniało. "Ale nie martw się. Twoja ciotka kazała mi obiecać, zanim zmarła twoja mama, że się tobą zaopiekujemy. Daliśmy jej słowo i się z niego nie wycofamy. "Ty również zawsze będziesz naszym dzieckiem. To się nigdy nie zmieni". Vespera była na tyle bystra, by pojąć wszystko w ułamku sekundy. Dziewczyna przed nią, Ziva, musiała być jej kuzynką. Przed swoją śmiercią ciotka powierzyła swoją córkę opiece Alistaira i Vivienne. Z miłości i poczucia obowiązku wychowali Zivę jak własną. W końcu Ziva była jej kuzynką, a Vivienne nigdy nie chciałaby jej skrzywdzić. Vespera postanowiła okazać zrozumienie. "Mamo, tato, szanuję każdą waszą decyzję". Jej dojrzałość sprawiła, że serce Vivienne wezbrało ulgą. "Och, Vespera, jesteś taką dobrą dziewczynką. Dziękuję, że mnie rozumiesz". Alistair zauważył jednak błysk bólu w oczach swojej córki i do jego własnych wkradło się cicho poczucie winy. Widząc, że atmosfera w końcu zelżała, Vivienne uśmiechnęła się i odwróciła do obu dziewcząt. "Urodziłyście się z kilkumiesięczną różnicą" – powiedziała ciepło. "Więc od dziś, Zivo, ty będziesz młodszą kuzynką, a Vespera starszą. Zrozumiano?" Serce Zivy ścisnęło się, ale wymusiła uśmiech, a jej głos zabrzmiał słodko, lecz z napięciem. "Rozumiem, mamo". W tym momencie Cleo, pokojówka, weszła z tacą pełną kawy. Wszyscy usiedli, a w powietrzu rozszedł się aromat. Vivienne wykorzystała tę chwilę, by poruszyć kwestię praktyczną. "Cleo, czy przygotowałaś już pokój dla Vespery?" Cleo, która służyła Vivienne od ponad dziesięciu lat i od momentu adopcji miała przydzieloną opiekę nad Zivą, skłoniła się z szacunkiem. Jej pozycja w domu Vane'ów ustępowała jedynie pozycji Sorena. "Wszystko gotowe" – powiedziała Cleo z uprzejmym uśmiechem. "Zamieszka w sypialni tuż obok Zivy. Są w podobnym wieku, obie to młode damy; dobrze im zrobi zacieśnienie więzi". Jej ton był nienagannie uprzejmy, a jednak Alistair zmarszczył brwi. "Pokój obok Zivy, to dodatkowa sypialnia, prawda?" Słysząc to, Vespera przyjrzała się pokojówce uważniej. Rezydencja Vane'ów była ogromna; na żadnym piętrze nie brakowało luksusowych pokoi. Mimo to pokojówka celowo przydzieliła jej boczną sypialnię, podczas gdy główne były wyraźnie wolne. Wtedy przechwyciła przelotne spojrzenie wymienione między Cleo a Zivą i wszystko ułożyło się w logiczną całość. 'Ach' – pomyślała chłodno. 'A więc ta pokojówka pracuje dla Zivy. I w ten uroczy sposób próbuje pokazać mi, gdzie moje miejsce'. Cleo, wyczuwając zmianę nastroju, pospiesznie ciągnęła dalej przesłodzonym tonem: "Choć to mniejszy apartament, Soren kazał przedłużyć balkon. Cały pokój został odnowiony. Nie jest dużo mniejszy od głównej sypialni. "Ponieważ Vespera jest nowa w domu, Zivie będzie łatwiej pomóc jej się zaaklimatyzować". Ziva uśmiechnęła się słodko, a w jej oczach mignęła satysfakcja. "Myślę, że to świetne rozwiązanie. Dzięki temu Vespera będzie mogła przyjść do mnie, kiedy tylko będzie potrzebowała pomocy. Miło będzie móc się o siebie troszczyć". Vespera jednak już dawno nauczyła się czytać między wierszami; zniosła znacznie gorsze rzeczy ze strony Alysii i rodziny Larkinów. W posiadłości Larkinów zwykła puszczać takie rzeczy płazem. Ale teraz, kiedy wreszcie była w domu, nie zamierzała tolerować niczyich bzdur. "Nie jestem wybredna" – powiedziała spokojnie Vespera – "ale lubię jasne, przestronne pokoje. Mniejsze apartamenty zazwyczaj znajdują się po stronie północnej, prawda?" Skierowała wzrok na Zivę, a jej uśmiech był ostry jak brzytwa. "Skoro chciałabyś, żebyśmy były blisko siebie, Zivo, dlaczego się nie zamienimy? Ty weźmiesz ten mniejszy pokój, a ja twoją główną sypialnię" – kontynuowała. Vespera posłała Cleo chłodne, obojętne spojrzenie. Z jakiegoś powodu wywołało ono dreszcz na plecach pokojówki, która natychmiast spuściła wzrok. "Tak, nie przemyślałam tego. "Pokój gościnny znajduje się rzeczywiście po północnej stronie. Jeśli pani to nie odpowiada, panienko Vespero, mogę zaaranżować coś innego. Ale nie może panienka tak po prostu wejść i zażądać głównej sypialni Zivy". "Zażądać?" Vespera uniosła brew, a jej spojrzenie było lodowate. "Cleo, czy ty próbujesz pokazać mi, gdzie moje miejsce?" Cleo wyglądała teraz na jeszcze bardziej wytrąconą z równowagi. Alistair zmarszczył mocniej brwi. "Poważnie, Cleo, co się z tobą dzisiaj dzieje? Najpierw psujesz sprawę z pokojem, a teraz tak bezczelnie się odzywasz?"