Vespera nie powiedziała ani słowa. Po prostu wbijała widelec w mięso i przeżuwała ze zdwojoną siłą. Kaelen przyglądał się jej – wściekłej, lecz bezsilnej, by cokolwiek z tym zrobić – i uznał to za dość zabawne. Przynajmniej reagowała na niego; nie była już chłodna i obojętna jak dotychczas. To był już jakiś postęp. Kiedy w końcu skończyli kolację, wydawało się, że złość Vespery nieco opadła. – Kae