— Jedz. Jak skończymy, odwiozę cię do domu — powiedział Kaelen z figlarnym uśmiechem. Vespera spojrzała na niego i wypaliła: — Czy przed chwilą nie mówiłeś, że masz coś do załatwienia? Ledwie to powiedziała, a już poczuła ukłucie żalu. „Po co ja to w ogóle mówiłam?” — skarciła się w duchu. „Ech, czy to nie brzmiało tak, jakbym naprawdę chciała, żeby mnie odwiózł?” — pomyślała, czując zażenowanie.