– Vespero, co za zbieg okoliczności. – Wargi Kaelena wygięły się w swobodnym uśmiechu. – Nie nazywaj mnie tak. – Brwi Vespery zmarszczyły się, a jej ton był lodowaty. – Wpadanie na ciebie przynosi mi tylko pecha. "Naprawdę nie chcę go widzieć ani mieć z nim już nigdy nic wspólnego", pomyślała Vespera. – Minęło tyle czasu, a ty witasz mnie w ten sposób? – powiedział Kaelen z udawaną bezradnością. U