~Elena~ – Co się dzieje? – Gemma przerwała, odsuwając puszysty pędzel, którym omiatała moje policzki. Zamrugałam, patrząc na nią przez lustro, a na mojej twarzy odmalowało się poczucie winy. Oparła dłonie na biodrach, oskarżając mnie zmrużonymi, zielonymi oczami. – Gadamy bez przerwy, a ty wciąż odlatujesz. Serio… w czym problem? – Nie, wcale nie – zaprzeczyłam. Jej spojrzenie sprawiało, że czułam