~Elena~ Trzydzieści minut i wciąż trwa. Tyle właśnie trwa moja rozmowa z Gemmą. Połowę tego czasu spędziłyśmy w milczeniu, płacząc. Moje łóżko było zasłane pomiętymi chusteczkami. Gemma przeniosła się na swoją kanapę, popijając wodę z cytryną. Z jej strony również wszędzie można było dostrzec chusteczki. – Kiedy jest ślub? – zapytałam, wycierając opuchnięte policzki. Gemma pociągnęła nosem. Kiedy