Serena pchnęła ciężkie szpitalne drzwi zaledwie na małą szczelinę i zamarła w bezruchu. Przez wąską szparę obserwowała Lylę, która trzymała szklankę wody dla Declana. On nie zadał sobie trudu, by po nią sięgnąć. Zamiast tego pochylił głowę i pił prosto z jej dłoni. Intymność tego gestu uderzyła Serenę niczym fizyczny cios w żebra. Wyglądali jak prawdziwa rodzina. Ścisnęła w dłoni szeleszczące papiery rozwodowe, których ostre krawędzie wbijały się w jej skórę. Gwałtownym pchnięciem otworzyła drzwi na oścież. Huk drzwi wstrząsnął cichą salą. Leo, którego mała twarzyczka płonęła jaskrawą, gorączkową czerwienią, podskoczył w ramionach Declana. Trzylatek wydał z siebie przenikliwy płacz, wtulając twarz głębiej w pierś Declana. Declan poderwał głowę. Zaskoczenie błysnęło w jego ciemnych oczach, szybko zastąpione głębokim, obronnym grymasem. Nikt nie spodziewał się, że się tu zjawi. "Sereno" – powiedział Declan niskim, napiętym głosem. "Co ty tu robisz? Leo właśnie teraz wreszcie zasnął." Serena stała wyprostowana, a jej twarz przypominała nieskazitelną maskę z lodu. Rozdzierający serce ból z tego ranka zniknął, twardniejąc w czysty dystans. "A co mnie to obchodzi?" – odparła, a jej ton zamarzł. "A co z tobą? Czy to w ogóle twój syn? Dlaczego tak bardzo ci zależy?" Declan zacisnął szczękę. "Sereno!" – jego głos stał się ostrzejszy, odbijając się echem od surowych, białych ścian. "To chore dziecko. Jeśli przyszłaś tu szukać kłótni, poczekaj, aż wrócę do domu. Nie przeszkadzaj mu teraz." Serena poczuła gorzki śmiech wzbierający jej w gardle. Przyszła tam, by wręczyć mu papiery rozwodowe. Nawet w ramach normalnej wizyty, jako wujenka Leo, miała pełne prawo stać w tym pokoju. A jednak jego pierwszym odruchem było potraktowanie jej jak złośliwego intruza. Założył, że przyszła tylko po to, by zrobić scenę. Otrząsnęła się z przedłużającego się odrętwienia. Weszła w pełni do pokoju, podeszła prosto na brzeg łóżka i wyciągnęła w jego stronę gruby plik dokumentów. "Podpisz to" – zażądała Serena głosem pozbawionym jakiegokolwiek ciepła. "Im szybciej to zrobisz, tym szybciej skończymy z tym wszystkim." Declan wpatrywał się w pogrubione słowa wydrukowane na pierwszej stronie. Jego oczy stały się lodowate. Spojrzał na nią, jakby postradała zmysły. Zanim zdążył się odezwać, Lyla podeszła bliżej. Załamywała ręce, a jej twarz była obrazem niewinnej udręki. "Reno" – powiedziała Lyla miękko, obdarzając ją delikatnym, błagalnym uśmiechem. "Może to wszystko to jedno wielkie nieporozumienie. Declan przyjechał tu tylko dla Leo. Z małym już lepiej. Dlaczego oboje nie pójdziecie do domu?" Lyla pochyliła się nad łóżkiem, zbliżając twarz do chorego chłopca. "Leo, chodź do mamusi" – zachęcała słodkim szeptem. "Dex musi teraz iść do domu i odpocząć." Leo drżał. Utrzymująca się gorączka sprawiła, że wyglądał na kruchego i wymizerowanego. Zacisnął swoje małe palce mocno na materiale kołnierzyka Declana. Pokręcił głową, odmawiając puszczenia mężczyzny. "Dex, chcę, żebyś tu ze mną był" – płakał Leo, a jego głos był chrapliwy i załamany. "Proszę, nie idź..." Twarz Lyly zmieniła się w zaniepokojony grymas. Jej ton stał się odrobinę surowszy. "Leo, dobry chłopiec, chodź tutaj." Declan objął bezpiecznie płaczącego chłopca. Nawet nie spojrzał na Lylę. Jego wzrok pozostał utkwiony w żonie. "W porządku, zostanę z nim" – oświadczył Declan. Zacieśnił uścisk wokół dziecka. "Przecież widzisz, jak on cierpi, Sereno. Nie możesz być bardziej rozsądna?" Serena odwzajemniła jego spojrzenie. Ostry, przeszywający ból rozerwał jej klatkę piersiową, ale nie pozwoliła, by to po sobie pokazać. Zmiażdżyła te bezbronne części swojej duszy, grzebiąc krwawiące serce pod grubymi warstwami mrozu. Wybrał ich. Znowu. Prosto w jej twarz zdecydował się pocieszać płaczącego chłopca i jego matkę, zamiast zmierzyć się z żądaniami własnej żony. Kpiący, sarkastyczny śmiech wymknął się z ust Sereny. Ten dźwięk zawisł sucho i głucho w dusznej sali szpitalnej. "Czy możesz być rozsądny?" – zripostowała. Skinęła na dokumenty w swojej dłoni. "Podpisz dokumenty... albo..." Zrobiła celowy krok w stronę łóżka. Skrzyżowała spojrzenie z drżącym chłopcem. Pochyliła się, pozwalając, by groźny, mroczny ton spowił jej słowa. "Zły wilk idzie po ciebie, mały." Leo był już słaby i wyczerpany. Okrutna groźba uderzyła w niego niczym cios fizyczny. Jego oczy rozszerzyły się w czystym przerażeniu. Chciał zawodzić, ale strach przed "złym wilkiem" zadławił jego głos. Zamiast głośnych szlochów, z jego ust uciekły tylko ciche, drżące pociągnięcia nosem. Łzy płynęły po jego czerwonych policzkach, sprawiając, że wyglądał żałośnie. Twarz Declana pociemniała jak burzowa chmura. Wściekłość biła z jego napiętych ramion. "Sereno, tak naprawdę?" – warknął, a jego głos wibrował ze złości. "Wyżywasz się na dziecku?" Serena nawet nie drgnęła. Jej twarz pozostała bez wyrazu – lita ściana chłodnego dystansu. Pchnęła papiery bliżej jego klatki piersiowej. "Podpisz to." Jej spojrzenie przekazywało niemą wiadomość głośno i wyraźnie. Bez podpisu, nie ma spokoju dla jego cennego Leo. Obserwowała wściekłe oczy Declana. *On jest tak zdesperowany, żeby ich chronić, prawda?* – pomyślała gorzko. *Dobrze, wycofam się. Bez mojego wtrącania się będzie mógł robić, co tylko zechce. Nawet spoufalać się z nimi i spać w tym samym łóżku? Mam to już gdzieś.* Napięcie na sali stało się gęste i duszące. Declan spiorunował ją wzrokiem z zaciśniętą w kamień szczęką. Leo pojękiwał cicho w jego koszulę. Lyla stała z boku jak wryta, wyglądając na zdezorientowaną i winną, i przygryzała dolną wargę. Serena spuściła wzrok na luksusowy zegarek na swoim nadgarstku. Wskazówka sekundnika tykała, miarowa i obojętna. Spojrzała z powrotem na męża. Rzuciła w ciężką ciszę swoje ostatnie, kpiące wyzwanie, a jej ton był zabójczy. "Jest późno. Muszę iść odpocząć" – powiedziała Serena. "Declanie, jeśli jesteś prawdziwym mężczyzną, podpisz to."